|
d
|
Op deze pagina vindt u publicaties, advertenties, juryrapporten etc. Klik op de afbeeldingen voor een vergroting. |
|||||||||||||
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
||||||||
 |
 |
 |
 |
|||||||||||
|
19 juni 2004
|
||||||||||||||
|
The
Mordants voelen zich net zo jong als veertig jaar geleden
Nibbixwoud - In de
jaren zestig maakten ze met zijn vijven furore: de band The
Mordants uit Hoorn genoot grote bekendheid in de kop van
Noord-Holland. Wat begon als muziek maken met wat vrienden,
resulteerde in een ware rockband. Na elkaar uit het oog verloren
te hebben, is de band nu weer herenigd. Drie toppers zijn
toegevoegd en The Mordants staan klaar om de podia te bestormen.
Iets minder haar,
wat meer rimpels en een wijzere blik in de ogen: het zijn niet
meer de jochies van twintig. Toch is de passie voor muziek maken
niet verminderd.
,,Ruim veertig jaar
geleden keken Herman en ik vaak naar bandjes die optraden in
Hoorn’’, vertelt Co Bruijns (56) uit Blokker. ,,We stonden
kwijlend bij het podium en wilden zelf ook dolgraag in een band
spelen. Dus besloten we er eentje op te richten.’’ Gewapend met
augurkenblikken van de visboer als trommels en met een oude
Spaanse gitaar speelden Co en zijn vriend Herman samen oude
nummers. ,,We waren niet echt muzikaal en deden maar wat’’, legt
de Zwaagse Herman Peerdeman (57) uit. Omdat de jongens serieuzer
met hun bandje wilden omgaan, kochten ze muziekspullen op het
Waterlooplein. ,,Een oude trommel van een fanfarecorps ofzo’’,
lacht Co. Ook werd er gezocht naar nieuwe bandleden. ,,We komen
allemaal uit Hoorn en vroeger kende iedereen elkaar. Joop de Wit
scheen goed basgitaar te spelen en dus vroegen we hem erbij.’’
De bandleden weten niet meer precies hoe de laatste twee - Jacco
Ooms en Fred Moeijes - erbij zijn gekomen, ’we worden een dagje
ouder, hè’, maar feit is dat ze met zijn vijven steeds bekender
werden in de omgeving.
Ruige popmuziek
,,We speelden muziek
van de The Kings, Rolling Stones en Pretty Things, lekkere ruige
popmuziek’’, zegt Joop de Wit. ,,Ik was gevraagd om basgitaar te
spelen, maar had daar opeens geen zin meer in. Bij de volgende
repetitie kwam ik met een gewone gitaar aan. Ik verkondigde dat
ik wel sologitarist wilde worden en de mannen vonden dat prima.
En nu weet ik het alweer: toen is Fred erbij gevraagd om de bas
te spelen.’’
Co was de drummer,
Herman speelde slaggitaar, Fred was de bas en Jacco zong.
Oefenruimte werd gevonden bij de autospuiterij van Hermans vader
op ’t Achterom. ,,Ik zorgde ervoor dat die spuiterij op zondag
leeg stond, zodat we konden repeteren’’, lacht Herman. Meerdere
keren per week kwamen de vrienden bij elkaar en er werd gespaard
om mooiere spullen te kunnen kopen. De eerste optredens werden
gedaan bij jeugdsociëteiten. ,,In het katholieke jongerencentrum
in Hoorn kreeg je 25 gulden als je opgetreden had. Dat was toen
veel geld. Jammer was dat de bus die we huurden om onze spullen
mee te vervoeren ook 25 gulden kostte!’’
De band werd steeds
meer gevraagd om op te treden in de buurt. Jongerencentra,
buurthuizen en dancing De Valk, ’als je daar mocht spelen, had
je het gemaakt’. Joop: ,,En toen kregen we een manager, Guus
Moeijes. Hij regelde nieuwe optredens voor ons. Als hij op
bezoek ging bij een kastelein om een show te regelen, zorgde hij
ervoor dat hij zijn dikke Mercedes vlak voor de ingang
parkeerde. Dat maakte indruk op de cafébaas en vaak waren we
verzekerd van een optreden. Guus rekende ook altijd 750 gulden
voor een optreden, iets wat wij veel te veel vonden. ’Goedkoop
is slecht’, zei hij dan en inderdaad: de uitbaters betaalden dat
voor onze shows. Bijna elke weekeinde waren we onderweg, het
waren drukke, maar fantastische tijden.’’
De mannen droegen
zwarte kleding en hadden lang haar: ze wilden op hun helden van
de Stones lijken. Hun imago was stoer en ruig en daar moest de
bandnaam bij passen. ,,Iets met ’moorden’ klonk wel ruig’’,
vertelt Herman. ,,En dan in het Engels, dus werd het Mordants.
Eigenlijk betekent het afbijtmiddel, maar dat wisten we toen nog
niet.’’
Dienstplicht
Verkeringen,
dienstplicht en huwelijken zorgden ervoor dat The Mordants
steeds minder gingen optreden en elkaar uiteindelijk uit het oog
verloren. Veertig jaar na hun successen kwam Co op het idee weer
eens bij elkaar te komen.
Co: ,,Ik wist dat
iedereen nog in West-Friesland woonde en het leek me leuk elkaar
weer te zien. Tijdens ons samenzijn besloten we weer eens te
gaan jammen. En van het één kwam en het ander en al snel
repeteerden we weer als vanouds. Toegevoegd werden onze
zangeressen Mara en Thea - vrouwen van Fred en Jacco - en
toetsenist Ed Goedhart uit Wognum. We repeteren boven Doeland
Kool in Nibbixwoud, een ideale oefenplek waar we niemand tot
last zijn met ons lawaai. De oude nummers zijn weer uit de doos
gehaald en het is heerlijk om weer samen met mijn vrienden te
spelen.’’
Of de band nu wel
langer bij elkaar blijft dan in de jaren zestig, weet niemand.
Toch hopen de Mordants - back from the sixties - nog lang samen
te spelen. ,,De muziekkwaliteit is veel beter geworden, dus daar
kan het niet aan liggen’’, zegt Joop. ,,En we merken dat we weer
veel succes hebben als we spelen. In maart hebben we een try-out
gedaan voor vrienden en bekenden en er stond 375 man te swingen
voor het podium. Het is herkenbare muziek, dus iedereen zingt
het mee. Country roads van John
Charlotte de WitWit |
||||||||||||||
|
Rechts: publicaties m.b.t. de CD presentatie rond 1 april 2007 |
 |
 |
 |
 |
||||||||||
 |
||||||||||||||
 |
 |
|||||||||||||
